AYNA

elerim titrer keleme dokunduğunda

ben bu acılar hiç birini çekmedim varlıkta

ne yokluk gördüm varlıkta

ve şimdi ellerim boş gözlerim semada

işte geliyor dünün sevdası bu günün cefası

işte geliyor sevdalıların vefasızı

kim demeyin bana karşımdaki ayna

benim o dünün vefasızı bu günün cefası

son ne bilmiyorum çünkü hiç başlamadım hayata

yaşamaksa bu ruh için beden denen bu kafeste

atmak istiyorum bağırmak istiyorum ama hep karşım bir ayna

kızma bana ey ayna sitemim sana değil aynada yansıyana

keder

Varsa varlığın çıksın aradan

Mevlam güzel eylediği için yaradan

Hançer mi öldürecek beni yoksa yaradan

Ben kendimi güzele kurban eylemişim

Her kim varsa çıksın aradan

Bir aralar sevmişti azrail beni

Selamsız geçerdim o makberi

Her bilinmezlik çağırırdı beni

Her hasta ruh çağırırdı bedeni

Ne son bulur nede azalır kederi

Zaman ve mekandan azad edildi bedenim
Ellerinin içinde atıyor yüreğim
Yaradan azrailimi sen kıldı
Nasibim sen azrailim sensin
Emsali olmayan bir his yüreğimi kafese alan
Pes ediyorum hayata ya ölüm özler beni yada azrail cağırır

Hasta bir bedene sahip ruhum
Elim gitmiyor kaleme ruhum acı cekmeden
Nasıl bir çığlık bir feryada dönüşür
Nasıl bir sevdalı mecnun olur
Benim sana yakıştırıpta sevmediğim bir isim kaldı
O isimle de yaradanı sevdim

bırak beni tutsak ettiğin zihninden
bırak beni yanlızlığıma
bırak beni döneyim toprakta ismimin yazılı olduğu o taşa

Benim sana yakıştırıpta sevmediğim bir isim kaldı
O isimle de yaradanı sevdim